آنگاه که دستار،  دستمایه ی سروری شدو عبا شنل شجاعتفرجام حق طلبی تیغ تازیانه شد.آنگاه که ارزش زن  کمتر از قرصی نان شدو گورستانها عرضه گاه تنزمین شرمگین از قساوت آدمیان شدآنگاه که غریو آزادی چون ققنوس از خاکستر خروشیدبستر رودها، مدفن جوانان دست بسته شدآنگاه که زمان انتقام سخت فرا رسیدقرعه به نام بی گناهان بی بالی افتادکه در ظلمت شب، چون  شهاب فرو ریختندو آنگاه، روزی خروش هول انگیز خار و خس پای، مردان مناره های طلایی را به مرداب مکافات خواهد کشید.